درس بیست و چهارم

معرفت علت تام تقوا و فضيلت است
رابطه معرفت با تقوا و كسب فضيلت، رابطه عليت است و نه‌تنها معرفت نسبت به تقوا سمت عليت دارد، بلكه معرفتْ علت تام تقواست. يعني فقدان معرفت به فقدان تقوا و فضيلت منتهي مي‌شود و وجود معرفت به وجود تقوا و فضيلت مي‌انجامد و تنها راه كسب تقوا، معرفت است. تربيت‌هاي معرفتي مانند انس و عادت و تلقين در صورتي در كسب تقوا مؤثر است كه به نوعي معرفت بينجامد و گرنه عادات و ملكات پسنديده‌اي خواهد بود كه يقيناً به تقوا و فضايل الهي منتهي نمي‌شود.
با توجه به اين‌كه معرفت نسبت به تقوا و فضيلت سمت عليت دارد و علت، همه‌ي كمالات معلول خودش را دارد، بنابراين معرفت جامع جميع كمالات مربوط به تقواست. يعني حتي اگر كسي متعبد به دين معيني نباشد، به اندازه بهره‌اش از معرفت، از تقواي الهي و فضايل مربوط به آن برخودار خواهد بود.

ادامه مطلب...

درس بيست و سوم

آغاز آشنايي با سيماي پارسايان

فالمتقون فیها هم اهل الفضائل
ذكر سه مقدمه مهم معرفتي براي رسيدن به تقوا:
1ـ عالم همه از خداست. هرچه كه اسم خلق بر آن صادق است، يعني هر آنچه که غير خداست، يك خالق بيش ندارد. خدا خالق خلق است و بس.
2ـ خدا تحت تأثير هيچ كس نيست. علت آفرينش، سودمندي و نيازمندي او حتي اظهار وجود نيست. تأثيرپذيري حق تعالي از اغيار و نيز تأثيرپذيري از خود محال است.
3ـ آفرينش خدا عادلانه و حكيمانه است. چنانچه گفته شد، خداوند تحت تأثير هيچ امر بيروني قرار نمي‌گيرد و مايه و ریشه‌ي آفرينش، در ذات خداست. همچنان كه ذات خدا كامل و فاقد هرگونه عيب و نقص و حدّي است، آفرينش او نيز هيچ گونه نقص و ضعف و كاستي ندارد؛ لذا مخلوقات، در كمال حسن و بها هستند.

ادامه مطلب...